Wij hebben een speciale actie voor u!

Onbeperkt dineren vanaf   € 25.00 p.p.vanaf 4 personen

(vis, schaal- en schelpdieren, gevogelte, vlees en wild)

 

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6

Het eerste verjaardagsfeest

‘Mam, surprise !’
Ik ben helemaal verrast door mijn zoons en ik zie zoveel bekende gezichten in mijn restaurant. De tranen van geluk stromen uit mijn ogen..... Alle jaren van hard werken, alle moeilijke tijden, al dat bittere gevoel en alle wanhoop, alle ellende van de afgelopen 20 jaar ...... Alles verdwijnt nu in één klap om te worden vervangen door zoveel vreugde en geluk....

“ Wanneer is je verjaardag?” vragen vrienden altijd aan me.
“Die is allang voorbij”, zeg ik dan.

Maar nu hebben mijn twee lieve zoons een surpriseparty voor me geregeld. Het geluk vloeit in mijn hart.
Zolang als ik me kan herinneren, heb ik in mijn leven nooit mijn verjaardag gevierd.
Ooit, schoof mijn moeder een hard gekookt ei onder mijn neus. Wat was ik gelukkig met dat eitje!

"Je bent vandaag jarig “, zei mijn moeder tegen mij!

 

Mijn jongere zusje kreeg ook een ei, terwijl ik toch de jarige was.
In de jaren 70 was China nog niet goed ontwikkeld en men leefde nog in armoe, alles was van de staat. Particuliere handel of winkels bestonden niet. Eieren waren net als al het andere levensmiddelen op de bon. Eigenlijk was alles op de bon, ook stof om kleren te maken en batterijen bijvoorbeeld. Alles was schaars. Je had het zogenaamde “distributieplan” van de overheid en die bepaalde hoeveel bonnen je per persoon kreeg. Wat me vooral stak: een kind kreeg er minder.
Ik weet nog dat we per persoon één kilo vlees per jaar mochten kopen. Zelfs als je geld had kon je geen vlees kopen zonder zo’n papiertje.

Op een dag, kort voor zonsopgang, moest ik van mijn vader opstaan. Op die dag komt mijn oma, die 100 kilometer verder op woonde, ons bezoeken. Omdat mijn ouders allebei moesten werken, moest ik vlees gaan kopen. Ik moet echt op tijd zijn, anders kunnen we het wel schudden met dat vlees. Want er staan altijd lange rijen. Mijn moeder helpt me om mijn broertje op m’n rug te nemen en mijn vader geeft me twee vleesbonnen.

“ Zorg dat je ze niet kwijtraakt, het zijn de bonnen voor twee personen van dit jaar”, zegt hij met een koele toon en een koele blik die me strak aankijkt. Hij zorgt altijd dat ik een rilling op mijn rug krijg als hij met me praat of me aankijkt. Mijn vader lacht nooit tegen ons, alleen tegen mijn broertje. Want hij moet zich gedragen als een vader. Vooral tegen dochters hoort het zo. Mannen en vrouwen moeten verschillend zijn volgens de traditie. Vaders moeten zich serieus gedragen en streng zijn. Als de kinderen niet deugdzaam zijn, dan is het de schuld van de vader. Dat spreekwoord bestaat al duizenden jaren. Deugdzame kinderen moeten gehoorzaam zijn en vooral meisjes moeten niet tegen spreken. Dit had ik mijn oma en mijn moeder ook altijd horen zeggen.
Als oudste dochter was ik natuurlijk ook de oppas van mijn zusje en broertje. Soms moest ik ook mijn broertje op rug meenemen naar school, luiers waren in die tijd meestal van vodden en die dingen waren niet waterdicht. Als mijn broertje een plasje deed werd ik ook nat. Dat was echt niet leuk. Op een keer wilde ik mijn nieuwe kleren niet nat laten worden en toen heb ik mijn broertjes waterkraantje met een touwtje, gemaakt van de stam van een rijstplant, dichtgebonden…….

Ik maak mijn zusje wakker, die naast me ligt in bed. Als ze hoort dat wij vlees gaan kopen, is ze meteen klaarwakker, met één voet in de schoen en één schoen in de hand loopt ze al naar de deur. voordat ik bij de deur kom met mijn broertje is ze al buiten aan het wachten. Ik heb mijn zusje aan de hand en mijn broertje op de rug, en zo zingen wij vrolijk alle liedjes bij elkaar die wij maar kennen, onderweg naar de slager die behoorlijk ver van huis is. Dat zusje van me rent maar de hele weg vooruit:
‘’ Waarom ben je zo traag, je lijkt nu wel op een schildpad !’’ zegt ze tegen me en ze is gewoonlijk altijd degene die achterblijft en zeurt dat haar voeten pijn doen en dat ze niet snel kan lopen. Dan wil ze dat ik haar ook draag. Soms doe ik dat gek genoeg ook nog, omdat ik niet te laat op school wil komen. Dan draai ik mijn broertje voorop en komt mijn zusje op mijn rug……

Wij vragen ons af hoe het vlees klaargemaakt zal worden. Wij verlangen zo naar de vleesgerechten die vanavond op tafel zullen worden gezet. Zou het ‘’terug in de pan’’ zijn, één van Sichuans bekende gerecht van varkensspek, eerst half gaar gekookt, daarna gewokt met allerlei Sichuanese kruiden, of is het “hong shao rou”, op laag vuur gestoofd spek? Wij zien de gerechten al voor ons en het water druipt al uit de mond.
“Ik wil het witte vlees, niet het zwarte”, zegt mijn zusje tegen me. Ze bedoelt het vette en niet het magere stukje vlees. Als je één of twee keer per jaar vlees te eten krijgt, wil je natuurlijk het vetste stuk.

In de winkel probeert iedereen het beste stuk vlees te kopen. Lang voordat de slagerij opengaat, staat men al in de rij voor de deur, maar er is altijd te weinig vlees voor iedereen. Als het vlees bijna op is en er staan nog veel mensen wordt het een chaos en is het gedaan met de keurige rij.

Als kind van acht, met ook nog een broertje op de rug, was ik echt kansloos tussen al die schreeuwende, vloekende en duwende volwassenen en ons angstige geschreeuw en gehuil ging verloren tussen zoveel mensen.... Het was gewoon gruwelijk en angstaanjagend.
Dan hoor ik opeens mijn vader hard schreeuwen en vloekend en tierend slaat hij al die mensen bij me vandaan. Mijn broertje van één en mijn zusje van vijf, wij waren letterlijk gestikt als mijn vader niet op tijd gekomen was.
“De bon”, vraagt de dikke slager, hij heeft een vies leerschort om, dat vol bloed zit en een grote buik, net van een zwangere vrouw. Zijn wangen lijken op twee kikkerbuiken zo rond. ‘’Zus, hij heeft zeker veel vlees gegeten”, zegt mijn zusje zachtjes tegen mij toen ze de slager zag. en de adertjes zie je duidelijk in zijn rode ogen. Die kleine ogen, het lijkt alsof iemand twee scheurtjes op zijn chagrijnige gezicht gesneden heeft.
De bon! De bon ben ik kwijtgeraakt in al die chaos! Plotseling krijg ik een keiharde klap. Op mijn linkerwang komt een afdruk van zijn vier vingers, zo hard slaat mijn vader me en ik val samen met mijn broertje op de grond. Maar de angst en de pijn in het hart waren veel erger dan de pijn op het gezicht.
‘’Sla haar niet meer, ik was het vergeten, ze heeft die bon al aan me gegeven.” Ineens zegt de slager die ik lelijk vond, dit tegen mijn vader en hij kijkt me met een veel betekenende blik aan. Maar dat weet ik zeker, ik had die bon niet aan hem gegeven.
Hoe dan ook, het lijden was niet voor niets geweest: Wij hadden het laatste vlees, al was het meer zwart dan wit. Toen wij weggingen, keek ik steeds om naar de slager. De dankbaarheid zou eeuwig in mijn hart blijven.

Een ei was voor me dus een grote luxe en daarom genoot ik er zo lang mogelijk van. Ik brak er steeds een heel klein stukje van af. Ik was nog niet eens op de helft of mijn zusje had het hare al op. Toen moest ik van mijn moeder mijn halve ei ook nog met mijn zusje delen! O, wat had ik toen een verdriet en zo'n spijt dat ik het niet snel opgegeten had en ik wilde het in een keer in mijn mond proppen. Maar de smekende blik in de ogen van mijn zusje weerhield me daarvan.
“Volgend jaar krijg je twee eieren”. beloofde mijn moeder.

Nu, op deze surpriseparty, staat het vol schalen met vleeswaren, taart, allerlei lekkere hapjes. Één hard gekookt ei? Dat zou niemand opvallen. mijn zoons kijken me stralend aan. Ze hebben geen idee wat dit voor mij betekent…..
Maar voor mij is het vlees kopen en de verjaardag van het halve ei in mijn geheugen en hart gegrift.

Jade Cao

Reacties  

0 #4 Jannette Boerma 07-09-2016 12:13
Lieve Ping , wat een ontroerend mooi verhaal. Ik kijk uit naar je boek. Liefs Jannette
Citeer
0 #3 Joost 06-09-2016 12:40
Ik weet mij nog wel te heugen ik dat met Pasen een Chocolade Paasei van ± 30cm hoog bij jouw in de tuin heb verstopt.
:-) Joost
Citeer
0 #2 Jeannette Heinsbroek 05-09-2016 18:02
Wat een goed verhaal en bijzondere herinneringen!
Jeannette
Citeer
0 #1 Daniela Titocci 12-08-2016 00:32
Prachtig verhaal mijn dierbare vriendin
Citeer

Bezoekers op de site

Vandaag 19

Gisteren 109

Deze week 19

Deze maand 1201

Totaal 49414

Currently are 30 guests and no members online

Kubik-Rubik Joomla! Extensions

Verhalen van Jade


Het feest gaat niet door

Dennis speelt tennis

Het eerste verjaardagsfeest

Het keuken orkest

Nieuwe artikelen

Het jaar van de Haan

 Zout in China

Si-Chuan in het nieuws

Ping Cao in Munchis
Deze Chinese vrouw maakt korte metten met
bazige koks en oubollige afhaalchinees

Si-Chuan in Over de Tong

 Chinese Kok?
Dat was het laatste dat ik wilde worden.